«Αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι...». Το έλεγε πριν πολλά χρόνια ο Λουκιανός Κηλαηδόνης (για θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι...) και σίγουρα στο μυαλό του θα είχε κάτι από τα ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού.

Τέτοιου είδους ματς τα έχουν όλα κα σε μεγάλες δόσεις. Νεύρα, αγωνία, μάχες σώμα με σώμα και πολύ... ξύλο. Άλλωστε τι σοι ντέρμπι θα ήταν αυτά χωρίς μια αψιμαχία, ένα σπρώξιμο, ένα φτύσιμο, μια μπουνιά βρε αδερφέ... Και δόξα το θεό η αθλητική (και όχι μόνο) παιδεία που μας διακρίνει σαν χώρα έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε αυτές τις αθλητικές συναντήσεις.

Παροξυσμός! Ψύχωση! Ναι, καλά διαβάζετε. Οι δύο αυτές ριμάδες λέξεις είναι οι καταλληλότερες για να αποτυπώσουν την κυρίαρχη κατάσταση στην ελληνική κοινωνία. Είμαστε και εμείς οι Έλληνες βρε παιδάκι μου λαός του… ωχαδερφισμού και του... καφέ! Ιστορικά είμαστε ο λαός που έδωσε τα «φώτα» του στον υπόλοιπο κόσμο. Συμφωνώ. Μόνο που ξεχάσαμε να τα πάρουμε πίσω και τώρα κουτουλάμε λες και είμαστε ο Ορέστης Μακρής σε μια από τις αξέχαστες ταινίες του ως μεθύστακας… Και τι να την κάνεις την φιλοξενία, τα «πεφωτισμένα μυαλά» που διαπρέπουν σε όλους τους τομείς ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο, τα απίστευτης ομορφιάς νησιά, την ιστορία, όταν έχεις την Μπεζαντάκου να τραγουδάει (που αν είχε... στόμα το μικρόφωνο θα έλεγε πολλά), όταν οι πολιτικοί έχουν κάνει σλόγκαν τους το τραγούδι του αείμνηστου Στράτου Διονυσίου « Και λέγε, λέγε, λέγε, λέγε ο Χριστιανός μπερδεύτηκα», ή όταν ακόμα πρέπει να δουλεύεις πέντε μερόνυχτα για να πάρεις 1 κιλό ραπανάκια;

Απόγευμα Τρίτης και καθώς προχωράω στο στενό σοκάκι που οδηγεί στην μεγάλη λεωφόρο, η βροχή συνεχίζει να πέφτει εκνευριστικά αναγκάζοντας με να σταματήσω λιγάκι κάτω από ένα στέγαστρο, προτού αρχίσω να μεταλλάσσομαι από άνθρωπο σε «βρεγμένη πάπια.»...

Δίπλα μου ένας κύριος ηλικιωμένος, με κοτλέ σκούρο παντελόνι, πουκάμισο και μια καπαρντίνα με σηκωμένο τον γιακά... «Με συγχωρείτε νεαρέ...». «Παρακαλώ» απαντάω και πριν προλάβω να τελειώσω την φράση μου με διακόπτει... «Ξέρετε πως μπορώ να βγω από εδώ στον δρόμο που οδηγεί στο κέντρο?». Αφού τον καθοδήγησα, τελειώνοντας μου λέει... «Ευχαριστώ πολύ νεαρέ μου» και κάνοντας μια γρήγορη κίνηση άνοιξε την καφέ τσάντα που είχε μαζί του βγάζοντας από μέσα ένα βιβλίο... «Μα δεν είναι ανάγκη, σας ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν...». «Επιμένω νεαρέ μου». Πριν καν προλάβω να τον ευχαριστήσω είχε εξαφανιστεί στρίβοντας από το στενάκι που οδηγούσε στην μεγάλη λεωφόρο.