Η γενική ιδέα θα μπορούσε να είναι "τι δεν μας δίδαξαν τα σχολικά βιβλία"... Τις προεκτάσεις μιας τέτοιας διαπίστωσης μπορεί εύκολα κανείς να τις αναγνωρίσει σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας μας...Πόσοι όμως θέλουν...και είναι έτοιμοι να αλλάξουν την ιστορία μέσα τους...;

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο μου έδωσε ένα βιβλίο που είχε πέσει στα χέρια μου πριν από 10 περίπου χρόνια με τον τίτλο "Other Losses"...


Το συγκεκριμένο βιβλίο διαβάζω και ξαναδιαβάζω μιας και έχει καταφέρει να ανατρέψει πολλά από εκείνα που παλαιότερα, εγώ τουλάχιστον θεωρούσα δεδομένη ιστορία, πολλά από εκείνα που πίστευα πως "έτσι είχαν γίνει", πολλές πεποιθήσεις και θέσεις που είχα διαμορφώσει μεγαλώνοντας.

Καναδός ο συγγραφέας, περιέγραφε τις συνθήκες κατά τις οποίες 2 εκ. Γερμανοί αιχμάλωτοι του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου "απεβίωσαν" στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Florida, του Colorado και της Utah (ναι ναι...σωστά μαντέψατε...στις ΗΠΑ αναφέρομαι) στα οποία μπορεί να μην υπήρχαν θάλαμοι αερίων, φούρνοι και τα λοιπά παρελκόμενα, ωστόσο η πείνα, η εξοντωτική εργασία, οι ασθένειες και οι μολύνσεις μια χαρά τα καταφεραν...

Αντίστοιχη ήταν και η μοίρα για 2 εκ. περίπου Γερμανούς αιχμαλώτους, που δεν πρόλαβαν να παραδοθούν στους συμμάχους του "πολιτισμένου" Δυτικού μετώπου και βρέθηκαν αιχμάλωτοι στην Ανατολική πλευρά. Το άνοιγμα των Ρωσικών αρχείων έφερε στην επιφάνεια γεγονότα για τα οποία ελάχιστα έχουμε ακούσει, είτε στα σχολεία, είτε έχουμε διαβάσει στις εφημερίδες και έχουμε ακούσει απο τα ΜΜΕ, αλλά και άν έχει τύχει κάτι "να πάρει το αυτί μας" να είναι παρερμηνευμένο, ανιστόρητο ή ψευδές...

Γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου στο Σταλινγκραντ, περιμένουν το τραίνο

Και το βιβλίο εκείνο μέ έκανε για πολύ καιρό αργότερα να αναρωτιέμαι γιατί στο σχολείο όλα τα μαθαίναμε κάπως διαφορετικά... γιατί ποτέ κανείς δε μας είπε ότι σε ένα πόλεμο δεν υπάρχουν πάντα καλοί και κακοί, αλλά πάντα υπάρχουν σίγουρα θύματα... Και είναι άνθρωποι απο όποια πλευρά και αν το δει κανείς... Και είναι κρίμα... Και για τα παιδιά που τελειώνουν το σχολείο, το λύκειο, το ΤΕΙ, το πανεπιστήμιο και φθάνουν να σε κοιτάνε με απορία περίσσια όταν ακούν να μιλάς για την ιστορία του τόπου σου, για την ιστορία των γεγονότων που διαμόρφωσαν τις γενιές του 20ου αιώνα και πολλές από αυτές του 21ου, να μιλάς για πολέμους, διεθνείς, συγκυρίες και αλλαγές στο γεωπολιτικό γίγνεσθαι, σαν να πρόκειται για μια ιστορία που δεν συνέβη πριν από 50 περίπου χρόνια, αλλά πριν απο 10 αιώνες τουλάχιστον.

Και είναι πραγματικά λυπηρό να ακούς από παιδιά του Λυκείου να σε κοιτάνε σαν τον Ε.Τ όταν τους λες για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, του Μονάχου, της Γιάλτας, της Τεχεράνης, για τον Ελληνικό εμφύλιο και όλα εκείνα τα μακρινά μακρινά γεγονότα... Είναι κρίμα να ακούς πως το 1940 γιορτάζουμε την απελευθέρωση (!???!!!) απο τους Τούρκους (!!?!!) και τόσα αλλά που μάλλον δε χρειάζεται να αναφέρω, μιας και είναι σε όλους γνωστά... Και μάλλον λυπηρά... Και πού να αναζητήσει κανείς τις ευθύνες..; Στους δασκάλους...στους γονείς...στο εκπαιδευτικό μας σύστημα...στα ΜΜΕ που έχουν λόγο μόνο για τους πρωινούς καφέδες και τα 28 παράθυρα των δελτίων ειδήσεων οριζοντίως και καθέτως..; Η ιστορία είτε το θέλουμε, είτε όχι επαναλαμβάνεται... Το ζητούμενο είναι το κατά πόσο εμείς θα είμαστε παρόντες και κατά δεύτερο αν θα έχουμε διδαχθεί από το παρελθόν ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι... Η ρήση "μελετώντας το παρελθόν καταλαβαίνεις το παρόν και προβλέπεις το μέλλον"... δεν είναι τυχαία...


(συγνώμη για το μακροσκελές της υπόθεσης)