Από χέρι σε χέρι διαδόθηκε ο δίσκος των Nouvelle Vague στην Ελλάδα, αφού αρχικά καμία δισκογραφική εταιρία δεν θεώρησε ότι υπήρχε σοβαρός λόγος να τον κυκλοφορήσει. Έτσι όλοι άρχισαν να αναρωτιούνται «μα ποιος διασκεύασε το “Guns of Brixton” έτσι;» και «ποια είναι αυτή που λέει θεϊκά το “love will tear us apart”;». Σιγά-σιγά το όνομα τους άρχισε να «παίζει» με μανία στα μικρά στέκια του κέντρου και στις εναλλακτικές συχνότητες του ραδιοφώνου. Η ατάκα επαναλαμβανόταν με ρυθμούς πολυβόλου: «Τους λένε Nouvelle Vague και είναι Γάλλοι».

NOUVELLE VAGUE

 + OLGA KOUKLAKI

 

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008
@ Θέατρο Πέτρας, Πετρούπολη

Τιμή εισιτηρίου: 20eur – Ωρα έναρξης: 20:30μ.μ.
Προπώληση: metropolis, ticket house, www.i-ticket.gr

Ξεκίνησαν από το Παρίσι, αλλά η χάρη τους ξεπέρασε κατά πολύ τα σύνορα της Γαλλίας. Ο Μarc Collin και ο Οlivier Libaux είναι δύο από τους πλέον πολυπράγμονες μουσικούς - παραγωγούς της γαλλικής σκηνής τα τελευταία 12 χρόνια (με δισκογραφία σε έγκυρα labels, όπως F Communications, Output, Naïve κτλ). Όταν οι πορείες τους κατέληξαν σε ένα κοινό σημείο αποφάσισαν να φτιάξουν ένα δημιουργικό και εκλεκτικό σχήμα, με στόχο να τιμήσουν τα εφηβικά ακούσματά τους.

 

Έχοντας μεγαλώσει με τα περίφημα new wave συγκροτήματα της περιόδου 1977-1984, oι δύο μουσικοί επέλεξαν να διασκευάσουν διαχρονικές συνθέσεις punk, post punk από new wave συγκροτήματα, όπως οι Joy Division, Clash, Dead Kennedys, XTC, Cure, Tuxedomoon, Depeche Mode, Public Image Limited, Undertones, Josef K κ.α.

Επειδή όμως τα συγκεκριμένα τραγούδια δεν θα είχε κανένα νόημα να διασκευαστούν με ανάλογες ενορχηστρώσεις, οι Nouvelle Vague αποφάσισαν να κρατήσουν το μελωδικό πυρήνα κάθε σύνθεσης και να επανα-εκτελέσουν τα πάντα από την αρχή, χρησιμοποιώντας λιτές, ακουστικές ενορχηστρώσεις που παραπέμπουν στην τεχνοτροπία της bossanova, της jazz της δεκαετίας του ’50 και την pop των 60s.

Στη συνέχεια έψαξαν και βρήκαν οκτώ τραγουδίστριες (έξι Γαλλίδες, μια Βραζιλιάνα και μια Νεοϋορκέζα) οι οποίες όμως, εκτός από το να διαθέτουν υπέροχες φωνές, έπρεπε να πληρούν μια βασική προϋπόθεση. Να μην έχουν ακούσει ποτέ τα τραγούδια που θα ερμήνευαν, ακριβώς για να μην επηρεαστούν από το πρωτότυπο, ούτε στο ελάχιστο.  

Ο δίσκος δημιούργησε τεράστια αίσθηση σε όλο τον κόσμο, αφού τα κομμάτια είναι σαν να ξαναγράφτηκαν από την αρχή. Μοιάζει πραγματικά απίστευτο το πώς μεταμορφώνεται ο punk παιάνας των Clash, «Guns Of Brixton», με τις απαλές ακουστικές κιθάρες ή πως ο απόλυτος ερωτικός ύμνος των Joy Division “Love Will tear Us Apart” αναγκάζει κάθε φορά τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς να απαντάνε σε εκατοντάδες τηλεφωνήματα ακροατών που απαιτούν να μάθουν «ποιοι διασκευάζουν τόσο όμορφα αυτό το τραγούδι». Απ’ την άλλη το “Just Can’t Get Enough” των Depeche Mode σερβίρεται εκ νέου αναδεικνύοντας την ανέμελη δυναμική του, ενώ ακόμα και ο Martin L. Gore θα παραδεχόταν ότι η δική του εκτέλεση στο “In a Manner of Speaking” των Tuxedomoon δεν είναι τόσο ανατρεπτική και ταυτόχρονα τόσο απολαυστική!

Tα τελευταία 3-4 χρόνια έχουν περιοδεύσει σε όλο τον κόσμο (από Σκανδιναβία μέχρι Τελ Αβίβ και από Τουρκία μέχρι Μεξικό), ενώ έχουν εμφανιστεί μαζί και με τους Dead Can Dance στο Hollywood Bowl του Los Angeles. Έχουν καταφέρει να κερδίσουν το κοινό και των μεγάλων φεστιβάλ (Big Chill, Primavera, Glastonbury, Overground) και των μικρών clubs (Jazz Café, Blue Note) και φυσικά όσοι τους έχουμε δει live σε κάποια από τις εμφανίσεις τους στην Ελλάδα, έχουμε κάθε λόγο να ξαναδώσουμε ραντεβού με την εμπνευσμένη μπάντα από τη Γαλλία, της οποίας η πιο πρόσφατη δισκογραφική κυκλοφορά είναι το άλμπουμ με το συμβολικό τίτλο “Βande Α’ part”, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής στην ομώνυμη ταινία του Jean-Luc Godard. Σε αυτό, το δεύτερο κατά σειρά άλμπουμ τους, οι Nouvelle Vague διασκευάζουν μοναδικά υπεραγαπημένα τραγούδια από τους Blondie, Echo and the Bunnymen, Sound, New Order, Buzzcocks, Bauhaus και άλλους πολλούς. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά, μερικούς τίτλους τραγουδιών που θα ακούσουμε live στις 15 Δεκεμβρίου, στο Gagarin: The Killing Moon, Heart of Glass, Blue Monday, Escape Myself, Fade to Gray.

“Keeping to the original concept - re-arranging the greatest, but rarely covered early '80s post-punk numbers in an original and personal way - we tried to once again re-evaluate music that was seldom considered in terms of 'real' songs.  

I then had the idea to set these songs in a very different dimension, namely the Caribbean between 1940 and 1970. Just as on the first album I'd imagined a young Brazilian girl singing Love Will Tear Us Apart on a Rio beach in the '60s, this time I envisaged a young Jamaican with his acoustic guitar singing Heart Of Glass in his Kingston township suburb. At the same time, I also had another particular scene in my mind: a young blind girl singing Fade To Grey in the corridors of the Parisian Metro, alone with her accordion, ignored by everyone...

Together these two ideas were the genesis for the new album. Musically I saw it moving between Jamaica, the cradle of mento music which became ska/rocksteady then reggae, to the calypso isle of Trinidad via Cuban salsa, Haitian voodoo, and eventually back to our beloved Brazilian coast”…

Σύντομα, άλλωστε, θα είναι έτοιμη και η νέα τους δισκογραφική δουλειά, ενώ στη συναυλία τους τον Ιούνιο ο Marc Collin θα παρουσιάσει και τη νέα τραγουδίστρια του γκρουπ!